Vanmorgen reed ik met de auto mijn kinderen naar school. En mijn oudste had een vel papier en potloden meegenomen in de auto en begon een bloem te tekenen. In volle aandacht in zijn creatie, even in zijn eigen wereld teruggetrokken. Op school aangekomen ging hij blij naar binnen. Wauw, wat mooi om te zien hoe hij wist wat hij nodig had. Wat kun je hiervan leren?
In deze blog nodig ik je uit om jouw eigen reacties op ongemak onder de loep te nemen. Wat is jouw favoriete oplossing? En wat brengt je die? Ga je vluchten, verdoven of juist iets anders?
De ochtend begon namelijk heel anders. We gingen na het ontbijt nog wat oefeningen doen voor taal. En dat ging niet goed vond hij. De foutjes die hij maakte hem gefrustreerd en boos. Vol in deze emotie gingen we op pad. Verdrietig en boos op weg naar school, niet bepaald een prettig begin van een nieuwe dag.
Herken je dat? Een meeting die niet prettig verloopt? Een gesprek met een ontevreden klant dat in je hoofd blijft rondspoken, of gewoon het gevoel dat je een persoon of situatie niet achter je kunt laten? Dat kan soms dagenlang effect hebben op hoe je je voelt. En niet op een constructieve manier. Hoe ga jij daar dan mee om?
Bij mezelf herken ik de professionele bèta, die zichzelf weer bij elkaar raapt en door gaat met de volgende taak op de altijd volle to-do lijst. Gewoon mezelf een zetje geven om de volgende klus weer aan te pakken. Maar hoe succesvol is die strategie? Dat knagende gevoel van binnen is dan niet weg… En ’s avonds thuis, hoe verleidelijk is het dan om met een biertje voor de tv te ploffen en jezelf lekker te verdoven. Maar ’s nachts blijft het rondspoken in je hoofd. Dus hoe kan dat nu beter?
Dat leerde ik vanmorgen van mijn zoon. Even stil staan bij je gevoel en kijken wat je nodig hebt om jezelf weer te ‘resetten’. In die paar minuten voordat we in de auto zaten had hij dus tekenpotloden en een leeg vel papier gepakt en zat hij nu heerlijk naast me in de auto te tekenen.
En in mijn geval even de laptop dicht laten en een rondje door het bos lopen.
Verbazingwekkend wat mij dat opleverde. Uit de focus van werken en in de flow van ervaren hoe het met me is en hoe mooi de omgeving is. Genieten van de natuur en het licht in het bos, terwijl mijn open geest met nieuwe ideeën en inzichten komt. Zoals dit blog. Zomaar ontstaan in het bos doordat ik even op de pauze-knop drukte. En als bonus is het schrijven geen ‘moeten’, maar juist leuk om mijn gedachten op papier te zetten. Echt win-win dus.
Dan komt meteen de vraag op: hoe ga jij hiermee om? En in hoeverre kan dat beter?
Ik wens je veel wijsheid toe!
Bouke Jonker – coaching voor bèta’s